पुणे: INSV ‘कौंदिन्य’ने मुंबई बंदरात सुरक्षितपणे डॉक करून, आव्हानात्मक पाण्याच्या ओलांडून आपला प्रवास संपवला, तेव्हा भारतीय नौदलातील खलाशी आणि त्यांच्या कुटुंबियांना मोठा दिलासा मिळाला. नेव्हल डॉकयार्डमध्ये उत्सव आणि कॅमेरा फ्लॅशच्या दरम्यान, एक माणूस पार्श्वभूमीत शांतपणे उभा होता, ओले डोळे आणि दुमडलेल्या हातांनी क्षण आत्मसात करत होता – 50 वर्षीय जहाज चालक राजेश. गोव्यापासून मुंबईपर्यंतचा संपूर्ण प्रवास त्यांनी टाळ्या वाजवण्याकरता नाही तर स्वतःच्या डोळ्यांनी पाहण्यासाठी केला होता की त्यांनी खूप कष्टाने एकत्र शिवलेले पात्र अखंड परतले आहे. प्रसारमाध्यमांच्या चकाचकांपासून दूर उभा राहून, राजीश शांत पण भावूक दिसला. “या प्रवासादरम्यान समुद्राच्या आव्हानांना तोंड देत जहाजाचा सुरक्षित प्रवास पाहून मी आज माझा आनंद शब्दात व्यक्त करू शकत नाही,” तो हळूवारपणे म्हणाला. मूळचा केरळच्या कोन्नूर जिल्ह्यातील दुसऱ्या पिढीतील कारागीर, राजेश यांनी दोन दशकांहून अधिक काळ पारंपारिक लाकडी जहाजबांधणी – एक कोनाडा आणि लुप्त होत जाणारी कलेमध्ये प्रभुत्व मिळवण्यात घालवला आहे. नैसर्गिक तंतूंचा वापर करून लाकूड बनवणे आणि शिलाई करणे या कामात त्यांनी वडिलांकडून लहानपणी कलाकुसर शिकली आणि त्यांना मदत केली. आज, तो गोव्याच्या होडी असोसिएशनसोबत काम करतो आणि नौदलासाठी प्राचीन-शैलीतील नौकानयन जहाजाची पुनर्बांधणी करण्यात गुंतलेल्या प्रमुख कारागिरांपैकी एक होता. राजेशला सर्वात गंभीर कामांपैकी एक सोपवण्यात आले होते – नारळाच्या तंतू आणि कॉयरचा वापर करून जहाजाच्या हुलला शिवणे, जहाजाचा तळ बनवणाऱ्या लाकडी फळ्या सुरक्षित करणे. पारंपारिक जहाजबांधणीमध्ये, ही पद्धत आधुनिक धातूच्या फास्टनिंग्जची जागा घेते, त्याऐवजी घट्ट बांधलेल्या सेंद्रिय सामग्रीवर अवलंबून असते जे ओले असताना विस्तृत होते, एक वॉटरटाइट सील तयार करते. “मी नारळाचे तंतू, कॉयर आणि इतर साहित्य, विशेषत: भांड्याच्या मुख्य पलंगाची शिलाई केली होती,” त्याने स्पष्ट केले. “जहाजाचा मुख्य भाग हा त्याचा तळ आहे. जर त्यातून पाणी शिरले असते तर ते संपूर्ण क्रूसाठी विनाशकारी ठरले असते. मिशन अयशस्वी झाले असते.” जरी तो कधीही समुद्रप्रवासावर गेला नसला तरी, राजेश म्हणतो की त्याने गेल्या 39 दिवसांत स्वतःचा भावनिक प्रवास सहन केला. खडबडीत समुद्र आणि अप्रत्याशित हवामानातून जहाजाच्या प्रगतीचा उत्सुकतेने मागोवा घेत, तो दररोज अद्यतनांचे अनुसरण करतो. “खलाशांसोबत, मी पाण्यात नसलो तरी माझ्या कारागिरीची ही कसोटी होती जी मी माझ्या वडिलांकडून वर्षानुवर्षे शिकलो आहे. गेले 39 दिवस, क्रू मेंबर्सप्रमाणेच मलाही खूप कठीण काळ गेला,” तो आठवतो. जहाज डॉक झाल्यावर राजेश शांतपणे जहाजावर चढला. त्याने लाकडी फळ्यांवर हात फिरवला, शिवणांची तपासणी केली आणि हुलची स्थिती तपासली – जवळजवळ एखाद्या बापाने लांबच्या प्रवासानंतर मुलाची तपासणी केली. “जहाजाची तपासणी केल्यावर मला खरोखरच आराम आणि समाधान वाटले. ते चालू ठेवण्यासाठी मजबूत, विश्वासार्ह आणि सौम्य दिसते. मे 2025 मध्ये नौदलाकडे सुपूर्द करण्यापूर्वी आम्ही त्यातील प्रत्येक भाग काळजीपूर्वक तपासला. ते आमचे बाळ होते,” तो म्हणाला. राजेश यांनी महत्त्वाकांक्षी पुनर्बांधणी प्रकल्पाचे प्रमुख असलेल्या अनुभवी जहाजबांधणी बाबू शंकरन यांच्या हाताखाली काम केले. गेल्या काही वर्षांमध्ये, राजेश यांनी दुबईतील खाजगी कंपन्या आणि परदेशी कंपन्यांसाठी असाइनमेंटसह विविध जहाजबांधणी प्रकल्पांमध्ये योगदान दिले आहे. तरीही, हे मिशन वेगळेच राहिले, असे ते आवर्जून सांगतात. “हा प्रकल्प काहीतरी खास होता कारण तो नौदलासाठी आणि देशासाठी होता. आमच्यासाठी, तो एका प्रकल्पापेक्षा अधिक आहे. त्याचे यश हे गोव्यात परतलेल्या आमच्या संपूर्ण टीमचे काम आहे,” तो शांत अभिमानाने म्हणाला. “माझ्यासाठी, ही माझ्या वडिलांच्या कौशल्याची विश्वासार्हता होती जी मी पुढे नेली आहे.” त्याच्या आजूबाजूला उत्सव सुरू असताना, राजेश पुन्हा गर्दीत सरकला – मूक स्टिचर ज्याच्या कार्याने इतिहासाला शांतपणे मागणी केलेल्या समुद्रात टाकले.
✍🏻मुख्य संपादक – विलास तारे
