पुणे : नाटककार आणि दिग्दर्शक मनीश वर्मा यांनी 2001 मध्ये नॅशनल स्कूल ऑफ ड्रामामध्ये विद्यार्थी म्हणून एका वडिलांनी आपल्या ऑटिस्टिक मुलाला वाढवण्याविषयी एक इस्रायली नाटक पहिले तेव्हा ही कथा त्यांच्यासोबतच राहिली. दोन दशकांहून अधिक काळानंतर, ती स्मृती डान्सिंग विथ डॅडमध्ये विकसित झाली आहे. हे इंग्रजी थिएटर प्रॉडक्शन कौटुंबिक, प्रेम आणि स्वातंत्र्याच्या दृष्टीकोनातून आत्मकेंद्रीपणाचा शोध घेते, तसेच सन्मान आणि जगण्याचा अनुभव केंद्रीत करते.पुण्यात १ ऑगस्ट रोजी हिराबाग चौकातील श्रीराम लागू रंग आकाश या नाटकाचा प्रयोग होणार आहे.“2000 च्या दशकाच्या सुरुवातीस, ऑटिझम आणि मानसिक आरोग्याविषयीचे संभाषण आजच्यासारखे कुठेही सामान्य नव्हते, जरी लोक नेहमीच या परिस्थितींसह जगले आहेत. एक विद्यार्थी म्हणून मला ते नाटक करायचं होतं, पण माझी तयारी वाटत नव्हती. मी एक लेखक आणि दिग्दर्शक म्हणून माझा प्रवास सुरू ठेवला आणि ऑटिझमबद्दल सामग्री वापरत राहिलो,” वर्मा म्हणाले.त्याने रेन मॅन, लव्ह ऑन द स्पेक्ट्रम आणि ॲटिपिकल यासह चित्रपट आणि शो पाहिले, परंतु सर्वात अर्थपूर्ण प्रभाव ऑटिस्टिक व्यक्तींशी थेट गुंतल्याने आला असल्याचे सांगितले.“आयुष्यातील अनुभव समजून घेण्यासाठी मी वेळ घालवल्यानंतरच मी कथा लिहायला सुरुवात केली. एका मित्राचा मित्र आणि नाटकाच्या नायकाच्या सारख्याच वयाचा एक ऑटिस्टिक व्यक्ती आदित्य हा सर्जनशील प्रक्रियेचा एक महत्त्वाचा भाग बनला. आम्ही त्याला कास्ट करण्याचा विचारही केला होता, पण लॉजिस्टिक कामी आली नाही. स्क्रिप्टवर त्याचा सल्ला घेण्यात आला, अभिप्राय सामायिक केला गेला आणि वर्मा यांनी लेखनावर प्रभाव टाकला,” वर्मा म्हणाली.नाटकाच्या केंद्रस्थानी नूर आहे, एक ऑटिस्टिक तरुण, जो त्याच्या वडिलांसोबत, समकालीन नर्तक आहे. नूर अधिक स्वातंत्र्यासाठी झटत असताना, त्याच्या वडिलांना एक प्रश्न भेडसावतो जो अनेक काळजीवाहूंना सतावतो: भविष्यात माझ्या मुलाची काळजी कोण घेईल? नूरच्या दृष्टीकोनातून सांगितल्याप्रमाणे, निर्मिती रंगमंच, नृत्य, थेट संगीत आणि प्रक्षेपण एकत्र करते ज्यामुळे त्याच्या वडिलांच्या मृत्यूनंतरही नूर जीवनात स्वतंत्रपणे मार्गक्रमण करायला शिकत असताना, त्याच्या वडिलांच्या मृत्यूनंतरही चालू राहणारी कथा सांगते.वर्मा म्हणाले की लेखनात सत्यता केंद्रस्थानी आहे, तसेच स्क्रिप्ट अनावश्यकपणे उदास होऊ नये याची खात्री करून घेते.“एक गुण ज्याने मला मनापासून प्रभावित केले ते म्हणजे अनेक ऑटिस्टिक लोक त्यांच्या सामाजिक परस्परसंवादात प्रामाणिकपणा आणतात. न्यूरोटाइपिकल लोक म्हणून, आपण कोणाशी बोलत आहोत किंवा आपण कुठे आहोत यावर अवलंबून आपण आपले वर्तन सतत समायोजित करतो. बरेच ऑटिस्टिक लोक त्याच सामाजिक फिल्टरद्वारे कार्य करत नाहीत. त्यांच्या भावना व्यक्त करण्याच्या मार्गात साधेपणा आणि थेटपणा आहे,” तो म्हणाला, जे मला सुंदर वाटते.17 वर्षांच्या मुलीचे वडील या नात्याने वर्मा म्हणाले की पालकत्वामुळे निर्मितीचा भावनिक गाभा देखील घडतो.“मी मुलांबद्दल आणि पालकांबद्दलच्या कथांना खूप खोलवर प्रतिसाद देतो. हे नाटक लोकांना कोणाबद्दल वाईट वाटेल असे नाही. यात विनोदी, संगीत, नृत्य आणि भावनिक क्षणांबरोबरच उबदारपणा आहे कारण प्रत्येकाचे जीवन असेच असते,” तो पुढे म्हणाला.या नाटकाचा प्रीमियर एप्रिलमध्ये नीता मुकेश अंबानी कल्चरल सेंटरमध्ये झाला आणि तो मुंबईतील पृथ्वी थिएटरमध्ये रंगला. वर्मा म्हणाले की प्रेक्षकांच्या प्रतिसादामुळे अशा कथांच्या गरजेची पुष्टी झाली आहे.“प्रेक्षक रडले आहेत, पण त्यांना दया आली म्हणून नाही. नूरच्या स्वातंत्र्याच्या प्रवासामुळे आणि एकल पालक आणि मूल यांच्यातील बंधनामुळे ते प्रेरित झाले आहेत. ऑटिस्टिक मुलांच्या अनेक पालकांनी त्यांना क्वचितच रंगमंचावर सादर केलेल्या अनुभवांना आवाज दिल्याबद्दल धन्यवाद दिले आहेत. थिएटरने अनेकदा मानसिक आरोग्याचा शोध लावला आहे, परंतु ऑटिझम आणि सेरेब्रल पॅल सारख्या परिस्थितींमध्ये नेहमीच कमी होते कारण सेरेब्रल पॅलेस सारखे आजार आहेत. त्यांना व्यंगचित्रांमध्ये कमी करण्याचा धोका, अनावधानाने जरी. या परिस्थितींभोवतीचे संभाषण अधिक खुले होत आहे, आणि मला आशा आहे की नाटक त्यात योगदान देईल,” वर्मा म्हणाले.
✍🏻मुख्य संपादक – विलास तारे
